naiquemepariu

Si, estou ata arriba de choio. O traballo, cursos de verán, traballos para os seminarios de doutoramento… Non do a basto… Estes días pregúntome como fai Gago para postear catro veces ó día e sacar de diante a cantidade de traballo que saca… Seres superiores, sen dúbida Pois iso, que vos deixo un tema de Rufus Wainwright, Going to a Town (Graciñas Melisa ). Eu coñecíao por este outro, pero sen dúbida o que vos deixo aquí gústame máis. Eña, que Rodrigo Alsina non espera…

Teño unha xoia, si. Debo ser dos poucos que xa ten o Nokia N95. Vai coma un tiro. Un día destes comentareivos máis. Hoxe tiña que poñer este vídeo, sentíame na obriga… Manolo, dedícocho É a solaina da casa de meu avó, en San Cibrao, comarca da Ulloa. Por certo, o ghato anda de quente, e o capón por aí, por aí, jeje

Pois iso, que “how strong seems to me…”. Teño que dicir que é compañeiro de promoción. Si, si, o das melenas… E estou vendo que a este a carreira cundiulle máis ca min… E como din polo máis recóndito de Emerald Island, “from lost to the river”.

Vía Merillou (xa che vale, por certo )

Dáme un bo rollo esta canción que non é normal. Consegue animarme. Carlinhos Brown fai ese tipo de música á que é imposible negarlle un ritmo e sentido a cada nota e sílaba. O dito, que me gusta un juevo e parte do outro.

Vê-la num largo, largo longo, ê, ê
Sinto-me teu mi
Traz aquilo que busco la longe
la no bar e vi
Dia nublado, Neblon, ê, ê
Pra dissecar malhas claras
Agua de chuva e sangue
O que sera nossas caras

Não sei de vai, mas sai
Fala fulô, proesia…oa
Seja dique e va nadando
Fala fulô, proesia, iê
Ouço os sinos repicando
Fala fulô, proesia… e não
Não escute e va andando (rezando)
Fala fulô, proesia,

Pray I, I want
Ai, I want pray

Flipade co que fai este fulano xogando ós bolos…

Home orquestra. Coma Suso de Boente, pero sen organillo. Impresionante este concursante da OT francesa.

Natalie Portman co-protagoniza esta curta. A veces, o bo, dura menos de dúas horas e custa menos de 5 euros. Cine en estado puro. Unha historia ben contada.

Levo toda a mañá disfrutando de Regina Spektor gracias a Tere. Poñería aquí o videoclip do seu single, pero non me parece xusto. A experiencia Regina Spektor pertence a Tere. Ela tararea a canción e leva o ritmo coas mans na mesa. É un deses temas que che dá pena cando rematan. Un silencio frustrante ocupa o lugar que fai un segundo enchía a súa voz. Gústame Regina Spektor. Gracias Tere.

- Si ho… Aquel fulano que viaxaba nunha cabina que pelexaba contra extraterrestres que cuspían líquidos verdes.

- Xa recordo! A cabina creo que se chamaba Tardis!

- Si! Por fin atopo a alguén que recorde a mítica serie que botaron na Telegaita aló por finais dos 80′… Que vellos imos…

Seguramente a dor de Garbajosa sexa a de moitos de nós, que amamos o baloncesto. Espero que este sentimento da súa lesión como propio que temos lle aforre a el algún sufrimento, ou polo menos lle dea ánimo. Forza Garbajosa!